Juridisch medewerker
Isabella Mahieu
AVG, IT-recht, International Media Law
Een eigenaar leek van zijn zieke werknemer af te willen. In plaats van de regels van de wet te volgen en dus ontbinding te vragen bij de rechter of toestemming om de arbeidsovereenkomst op te mogen zeggen bij het UWV, of middels toestemming van de werknemer afscheid te nemen, heeft de werkgever wat anders verzonnen, maar dat kwam hem duur te staan.
Als een werknemer ziek is, dienen
Het is niet zomaar mogelijk om de arbeidsovereenkomst via de kantonrechter te laten ontbinden.
Is een werknemer twee jaar ziek, kan het UWV om toestemming worden verzocht om de arbeidsovereenkomst op te mogen zeggen. Dan dient de transitie vergoeding te worden betaald door werkgever aan werknemer. Werkgever kan hier compensatie voor aanvragen bij het UWV.
Uit een recente uitspraak van de rechtbank Overijssel blijkt dat een werkgever kennelijk geen zin had om deze weg te bewandelen. In plaats daarvan had werkgever de arbeidsovereenkomst met de zieke werknemer opgezegd.
Dat mag niet.
Waarschijnlijk om te ontkomen aan betaling van een bedrag aan vergoeding aan de werknemer, liquideerde de werkgever vervolgens de onderneming waar werknemer werkzaam voor was. Dat was een B.V. Door die liquidatie was er dus geen entiteit meer om aan te spreken op de gang van zaken.
Vervolgens startte de oud werkgever echter een nieuwe onderneming op. Een nieuwe B.V. Met de zelfde werkzaamheden. Zonder die zieke werknemer mee te nemen.
Daar was de zieke werknemer het (terecht) niet mee eens. Deze startte dan ook een procedure tegen tegelijk de nieuwe onderneming en tegen de (indirect) bestuurder van die nieuwe onderneming. Daarbij werden twee punten aangevoerd:
Werknemer had ook inmiddels de keuze gemaakt niet meer voor deze werkgever te willen werken. Dus werknemer maakte niet meer aanspraak op zijn werkplek en zijn loon, maar op vergoeding wegens onregelmatig ontslag.
De rechter moest dus oordelen of er inderdaad sprake was van overgang van onderneming.
De kantonrechter moet dat beoordelen aan de hand van artikel 7:663 BW.
Is er sprake van een economische eenheid die haar identiteit heeft behouden en waarmee dezelfde of een vergelijkbare economische activiteit kan worden voortgezet? De identiteit blijft behouden indien de exploitatie in feite wordt voortgezet of na een korte periode van oponthoud wordt hervat. Bij de beoordeling of sprake is van een overgang moet ook worden gekeken naar alle kenmerkende feiten en omstandigheden, zoals:
Deze aspecten moeten in hun onderlinge samenhang worden gezien en het gewicht dat aan de betreffende aspecten afzonderlijk toekomt, hangt af van de aard van de onderneming, aldus de rechtbank.
In dit geval leken er zzp-ers die eerder werkzaamheden hadden verricht bij de geliquideerde onderneming, werkzaam te zijn bij de nieuwe onderneming, de werkzaamheden bleven precies dezelfde, namelijk metselwerkzaamheden en op de website van de nieuwe onderneming stond dat de nieuwe onderneming een voortzetting was van de geliquideerde.
De rechter was dan ook van oordeel dat er sprake was van overgang van onderneming en dus dat de nieuwe onderneming is aan te spreken op nakoming van de verplichtingen van de geliquideerde onderneming.
De truc om de onderneming waar de zieke werknemer werkzaam was te liquideren om zo van werknemer en de daaraan verbonden verplichtingen af te komen, was dus mislukt. De nieuwe onderneming kon hierop worden aangesproken.
Werknemer had echter ook nog aangevoerd dat er hier sprake is van bestuurdersaansprakelijkheid. Dat de werkgever door deze manier van handelen persoonlijk aansprakelijk moest worden gehouden.
Indien een B.V. (of de N.V.) tekortschiet in zijn verplichtingen uit een overeenkomst of onrechtmatig handelt, geldt als uitgangspunt dat alleen de B.V. (of de N.V.) aansprakelijk is voor de daaruit voortvloeiende schade.
Onder bijzondere omstandigheden kan er, op grond van onrechtmatige daad, ook ruimte zijn voor aansprakelijkheid van een bestuurder van een B.V..
Bijvoorbeeld indien de bestuurder heeft bewerkstellig of toegelaten dat de B.V. haar wettelijke of contractuele verplichtingen niet nakomt.
De betrokken bestuurder kan in dat geval in privé voor schade van de zieke werknemer aansprakelijk worden gehouden, indien zijn handelen of nalaten als bestuurder ten opzichte van die zieke werknemer in de gegeven omstandigheden zodanig onzorgvuldig is dat hem daarvan persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt.
Van een dergelijk ernstig verwijt zal in ieder geval sprake kunnen zijn, aldus de rechter, als komt vast te staan dat de bestuurder wist of redelijkerwijze had behoren te begrijpen dat de door hem bewerkstelligde of toegelaten handelwijze van de B.V. tot gevolg zou hebben dat deze haar verplichtingen niet zou nakomen en de werknemer zo ook geen mogelijkheid meer had om schadevergoeding te verkrijgen van een onderneming die niet meer bestaat.
Er wordt vervolgens verwezen naar de uitspraak van de Hoge Raad
Hoge Raad 8 december 2006, ECLI:NL:PHR:2006:AZ0758, NJ 2006, 659 (Ontvanger/Roelofsen))
“Indien de bestuurder een rechtspersoon is, rust de betreffende aansprakelijkheid op grond van artikel 2:11 BW tevens op ieder die ren tijde van het ontstaan van de aansprakelijkheid van de rechtspersoon daarvan bestuurder is.“
De kantonrechter oordeelt dat er in deze situatie sprake is dergelijk handelen en dus dat de (indirect) bestuurder persoonlijk aansprakelijk is.
Van een goed bestuurder mag je namelijk verwachten, zo oordeelde de rechter, dat een bestuurder de regels kende hoe om te gaan met een zieke werknemer of dat hij hierover advies zou hebben ingewonnen. De bestuurder
“had dus op zijn minst redelijkerwijs behoren te begrijpen dat deze wijze waarop hij de arbeidsovereenkomst met de werknemer heeft opgezegd arbeidsrechtelijk niet door de beugel kon, dat deze zou leiden tot een vordering van werknemer op de geliquideerde onderneming en dat deze vennootschap vanwege haar ontbinding geen verhaal zou beiden voor die vordering. Door zijn handelwijze heeft bestuurder dus inderdaad zodanig onzorgvuldig jegens werknemer gehandeld dat hem daarvan persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt.“
En dus moet de bestuurder 'ook' uit eigen zak, uit privévermogen, schade vergoeden.
De kantonrechter heeft uitgesproken dat deze manier van handelen niet door de beugel kan. En nu bestuurder en werkgever dezelfde bedragen aan werknemer verschuldigd zijn, zullen zij op grond van artikel 6:6 lid 1 BW hoofdelijk tot betaling van die bedragen worden veroordeeld.
Dat kwam de werkgever en de bestuurder duur te staan. De werkgever en de bestuurder zijn uiteindelijk hoofdelijk veroordeeld om aan werknemer te betalen een bedrag aan gefixeerde schadevergoeding, een bedrag aan transitievergoeding en een bedrag ter hoogte van Euro 21.000,- aan billijke vergoeding, aangevuld met de proceskosten.
Verzin dus niet zelf een list, maar vraag altijd om juridisch advies!
Wilt u gebruikmaken van onze parate kennis en ons met enige regelmaat bellen? Neem een abonnement op de Virtuele Juridische Afdeling. Mail me direct even dan ontvangt u vrijblijvend de voorwaarden.
Meer weten? Bel of mail gerust:
T. +31(0)70-3819281
E. info@wisemen.nl
Voor de laatste ontwikkelingen schrijft u zich nu in voor de
Internationaal handelsrecht, Intellectuele Eigendom en IT-recht